Eran outros tempos

Arriba miña nai. Os meus avós tiñan un bar e cando miña nai chegou coa foto, pousouna no mostrador para que a viran. Coincidiu que se atopaba por alí un viaxante coñecido e escribiulle nun canto "Juapa" como se pode ver.
Abaixo, meu pai e miña tía, sorprendidos xa que na sua vida viran unha cámara antes. Peiteados para a ocasión...
Recordos d'outros tempos.

Nada que facer...

... e unha cámara cerca...

Xa falta menos...de hoxe en dous meses, estes dous de eiquí, estaremos pisando terras Nova Zelandesas!!
Non temos nada preparado, sabemos que o chegar teremos unha caravana esperandonos e 21 días por diante para coñecer as islas. Suficiente, ¿non?

Bombóns pra celebralo...

...aínda que eu quedei con pena...
Rematou o curso de foto. Un curso polo que estiven agardando anos... unha parte polos cartos, outra pola inseguridade e os "¿para que vas a hacer un curso?".
Pois sí, fíxeno e aprendín moito, ¡e máis que me queda!
Aquí queda a última foto que fixen ;D

Pintar e pintar

Fai cousa dun ano e medio, apunteime a clases de pintura. En parte para aprender, pero tamén para distraerme e pasar un par de horas cheirando os óleos ;D
Velaquí están os meus dous primeros cadros "serios", os dous para regalar, que o fin é o que máis me gusta. Polo de agora, so pintei cousiñas de Klimt, o próximo será Hundertwasser...¡pero ese quédomo!
Xa sabedes, se hai a alguén que lle guste o que fago, acepto encargos...

Etelvina

Emigrante nos anos 60. Presume de que sabe falar inglés, aínda que eu non lle entendo nada...
Nai a distancia, avoa a distancia, muller a distancia... paréceme que non estaban namorados. Apenas falaban, durmían en habitacións separadas e nunca lles vin un xesto de cariño entre eles, pode que os gastasen todos con nós...

Tempo atrás

Algunhas fotos da miña familia. Uns están, outros xa non...

Perdidos por Berlín

Podería por centos de imaxes de Berlín, de todolos seus monumentos, incribles edificios e inmensas avenidas... pero o que máis me gustou, sen dúbida, foron os recunchiños que fomos atopando polo camiño, a maior parte deles tintados de abandono e a vez cheos de vida por todo o que estaba rodeado.